fbpx

Blog: Vrijheid op de werkvloer

Deze blog is een bewerking van een artikel van Susan Zethof in ZIJN, tijdschrift voor geïnspireerde levenskunst.

Enige tijd geleden maakte ik kennis met het zijnsgeoriënteerde pad, en vanaf het begin is het pad voor mij ongelofelijk rijk en divers. De vrijheid die ik ontdek op het pad wil geïntegreerd worden in mijn dagelijks leven. Maar met name de integratie in mijn werk vormt een grote uitdaging. Zoals voor veel mensen geldt, bestaat ook mijn dagelijks leven voor een belangrijk deel uit betaald werk. En die werkomgeving is voor mij vaak verre van verlicht. In al zijn grilligheid, wrijving, de dagelijkse realiteit die ik tegenkom, raakt de vrijheid van het pad het snelst op de achtergrond. Sneller dan in andere aspecten in mijn leven. Kortom; mijn werk is een prachtige leeromgeving. Ik heb er een tijdje over gedaan voordat ik het zo kan zien; de werkomgeving als een ideale oefenruimte.

Meer en meer leef ik in vrijheid
Ruim twee jaar geleden begon ik aan de Zijnstraining. Nu, in het derde jaar, constateer ik dat ik ongelofelijk blij van dit pad word. Het geeft mij vreugde, ontspanning, het gevoel van openheid en in verbinding zijn zoals ik dat nog nooit gevoeld heb. Ook is het vaak confronterend; eenzaamheid, nihilisme, verdriet, het komt allemaal voorbij. Maar de vreugde overheerst. Meer en meer leef ik in vrijheid en ervaar ik een ongekend gevoel van ruimte en houvastloosheid. Ik voel mij meer en meer ongeremd, onverschrokken en zacht. Het heeft effect op veel terreinen in mijn leven. Sommige relaties veranderen of eindigen, anderen worden stevig en soms pijnlijk door elkaar gehusseld. Wat overblijft is een veel stromender, open communicatie en echte verbinding. Hoe verder ik kom op het pad, hoe meer alles stroomt en hoe gelukkiger ik me voel.

Maar vrijheid in mijn werk is een uitdaging
Op het gebied van mijn werk is het integreren van het Zijnspad een grote uitdaging. Mijn werk is altijd heel belangrijk geweest in mijn leven. In mijn normale, dagelijks leven wordt mijn ego maximaal ingezet om resultaat te behalen, ertoe te doen. Zonder werk besta ik niet. Ik ben er altijd erg trots op geweest dat ik een vrijwel fulltimebaan weet te combineren met jonge kinderen en daarnaast ook allerlei ‘leuke’ sociale dingen doe. Het is een soort status om druk te zijn en daarnaast veel plezier te hebben. Omringd door mensen die precies hetzelfde doen. Ik voel mij superieur ten opzichte van mensen met kleine baantjes, parttime werkers of nog erger: niet werkers.

Geen uitdaging te groot
Als zelfstandig ondernemer werk ik in commerciële, rationele omgevingen binnen het openbaar vervoer. Daar word ik als interimmer voor ingevlogen, vaak als de chaos al enige tijd duurt. Mensen in mijn netwerk bellen mij omdat ze weten; ik schep orde, onderhandel, pak de projecten bij de lurven, krijg dingen gedaan. Geen uitdaging te groot, geen hobbel die niet genomen kan worden. Ik heb altijd wel een haat/liefde verhouding met de werkdruk, maar mijn ego wordt enorm gestreeld door de waardering die ik krijg voor mijn werk en ik heb er erg veel plezier in om lastige dingen op te lossen. Hier komen mijn helderheid, discipline en doortastendheid maximaal van pas.

Klopt mijn werk nog met mijn vrije aard?
Deze panelen zijn langzaamaan gaan schuiven tijdens de Zijnstraining. Steeds vaker bekruipt mij het gevoel dat mijn werk niet meer klopt met mijn vrije aard die ik steeds meer in beeld krijg en wil leven. Ik krijg heel helder zicht op wat ik constant doe; altijd maar weer als een hond achter zijn staart aan rennen, de werkdruk, de stress. Daarnaast benaderde ik Verlichting in een zakelijke omgeving tot voor kort mijn werk en de opleiding als twee gescheiden werelden. Wanneer ik op mijn werk ben, is de Zijnstraining en alles wat ik daar leer, ver op de achtergrond. Laat staan dat ik er iets over ga vertellen; wat zullen ze wel niet denken.

Mijn vrije aard wil niet langer
Een jaar geleden begon dat te veranderen. Het verzet tegen mijn gestreste werkhouding en de twee gescheiden werelden die ik in stand hield, werd steeds groter. Mijn vrije aard wil niet langer alleen op het meditatiekussentje naar voren komen maar wil zich voluit, ongeremd en ongegeneerd manifesteren in alles wat ik doe. Mijn normale zelf verklaart haar voor gek: ‘Het lukt mij nooit om een ruimere optiek binnen dat werk te vinden, verlichting kán helemaal niet bij dit werk.’ Maar het Zijnspad is zo belangrijk voor me, dat ik enige tijd overwoog minder te gaan werken of te stoppen. En wat dan? Allerlei belemmeringen wierp ik op; het geld dat ik inbreng in mijn gezin kan niet gemist worden, ik heb een groot arbeidsethos vanuit thuis meegekregen en mijn ego vindt het heel belangrijk wat ik doe. Een spagaat die me rusteloos maakte.

In vrijheid werken
Langzamerhand begint er iets te bewegen. Ik zie in dat mijn verlichte aard zich júist kan manifesteren in dit werkveld. Dat in dit werkveld, waar iedereen op zijn eigen eilandjes zit, mensen zich niet bewust zijn van hun bijdrage aan het geheel. Dat ik daar een rol in kan spelen vanuit mijn verlichte aard. Dat ik mensen kan helpen om een besef van verbinding te krijgen, verantwoordelijkheid te nemen en de juiste bijdrage te leveren.

Mijn werk en mijn pad zijn niet gescheiden
Het kwartje valt. Me vanuit de Zijnshouding in mijn vak inzetten. Het werk waar ik zo van houd, combineren met het pad waar ik zielsgelukkig van word. Niet ervan weglopen, maar dit juist aankijken. De twee werelden, mijn werk en mijn pad, zijn niet gescheiden. Ze zijn juist heel complementair aan elkaar.

Ik doe nog steeds hetzelfde werk, maar op een fundamenteel andere manier. Mijn hart is geopend en ik kijk daardoor heel anders naar het geheel, en ook naar mijn eigen handelen. Ik ben minder aangehaakt. Meer onbevangen en vrij. Ook over een groot contract kun je luchtig en speels denken en onderhandelen. Er is mildheid, onthechting, humor, een beschouwende blik, en… en dat vind ik echt de moeilijkste: zachtheid en kwetsbaarheid. Het tonen van mijn kwetsbaarheid. Het zeggen als ik iets spannend vind. Dat er te veel projecten op mijn bordje liggen. Dat ik geraakt ben door een botte opmerking. Dat ik bang ben om omvergeblazen te worden als ik soms zo in de wind sta. Dat ik een lunchwandeling van een uur ga maken juist als het extreem druk is. Maar ook collega’s erop wijzen dat ze dingen anders kunnen doen. Dat hun bijdrage aan het geheel, hun werkomgeving, ertoe doet, dat ze verschil kunnen maken en dat ze voor zichzelf mogen kiezen en nee mogen zeggen. Dat ze af en toe boven de situatie gaan hangen en bedenken hoe ze het anders kunnen doen, aanschouwen wat er misgaat en daar anders mee omgaan. Een aantal mensen eens attenderen op de Zijnstraining. Voluit podium nemen en vertellen over het Zijnspad, laten zien wat het met mij doet. Spirituele invloeden had ik samen met de collega’s lang weggelachen, en nu kom ik er breeduit voor uit dat ik een spiritueel pad kies.

Vrijheid voorleven
Alles waar ik voor vreesde, gebeurt niet. Het tegendeel gebeurt. Doordat ik mezelf laat zien zoals ik écht ben, vanuit mijn meer en meer vrije aard. Me volwassen afhankelijk opstel; op een rustige manier om hulp vraag in plaats van alles zelf op te lossen. Daardoor gaat het werk vloeiender. Ik krijg positieve feedback, collega’s halen opgelucht adem en stellen zich vaak ook kwetsbaarder op. Ik voel opeens verbinding met werkelijk iedereen, ook met die chagrijnige financiële man die ik normaal achter het behang wil plakken. En bovenal; ik begin voor te leven hoe het anders kan. Eerst aarzelend, daarna met meer vertrouwen. Omdat ik zó voel dat het klopt.

Stevig in mijn eigen grond
En nee, het wordt niet door iedereen klakkeloos geaccepteerd en gewaardeerd. Er zijn managers en collega’s die het vaag vinden, spiritueel geklets als ik bij de koffieautomaat vertel over mijn Zijnstraining en retraites. Zij begrijpen het niet, en dat doet pijn maar haalt me niet neer. Ik blijf staan en blijf zacht. En nu, na verloop van tijd, maakt het me steeds minder uit dat niet iedereen me begrijpt. Want wat veel belangrijker is; ik handel nu meer en meer vanuit mijn intuïtie en waarden, vanuit wie ik echt ben. Waar ik normaal als een kameleon ieders belangen probeer te behartigen en mezelf daarin vaak voorbijloop, sta ik nu veel steviger in mijn eigen grond. En bovenal; ik vind het werk weer leuk, want ik vind meer en meer de sleutel om dit in verbinding te doen.

Vrijheid als een olievlek
Onlangs heb ik weer een interimperiode bij een openbaar vervoer-bedrijf afgerond. Ik kreeg positieve feedback op wat ik voor de organisatie betekend had. Niet alleen om de resultaten die ik neer had gezet, maar ook omdat ik voor een aantal mensen een deurtje had geopend naar een andere manier van in het werk staan. Dit is hoe het kan zijn, hoe we de Zijnsgedachte doorgeven aan omgevingen waar in werken op individuele eilandjes en haast om al het werk af te krijgen de boventoon voert. Waar we een verschil kunnen maken. Als een olievlek de Zijnsgedachte kunnen verspreiden, juist onder mensen die daar niet voor open staan of nog niet eerder over nagedacht hebben. Ik vind steeds vaker een manier om een aantal van hen met een andere zienswijze te bereiken, die nog steeds binnen hun eigen referentiekader past. En die olievlek wil ik heel graag nog verder uitspreiden, keer op keer weer, op elke (werk)plek waar ik kom.

Het leven stroomt
En ikzelf? Mijn oude gedrag komt nog steeds bovendrijven, waardoor ik blijf leren. Waar ik me voorgenomen had het rustiger aan te doen door een tijdje minder klussen aan te nemen, zit mijn agenda nu weer ouderwets vol. Ik leer met vallen en opstaan om daar vooral met mildheid naar te kijken. Ik hoef niet alles opeens anders te doen. Er schuilen ook zoveel kwaliteiten in deze gewoonten. Mijn oude gewoonten zijn niet opeens weg, de manier waarop ik met ze omga is wel anders. Ik herken de drukte en verkramping, kijk er met een glimlach naar en neem op andere momenten weer rust. Ik ga na het werk niet weer gelijk uit eten maar ga naar de yogales, wandel in de natuur of mediteer. Of ik doe niets. En zweef als het ware boven mezelf en de situatie en bedenk; nu is het zo, morgen weer anders. Het leven stroomt, en ik geniet van al het moois dat op mijn pad komt. En dat moois komt juist voort uit de situaties waarin het schuurt.

Vrijer dan ooit
Mijn verlichte aard beperkt zich niet langer tot de trainingsdagen en mijn eigen meditatiekussen. Ik sta in weer en wind en voel me vrijer dan ooit. Ik blijf deze kleine zaadjes planten. Overal waar ik kom en bij wat ik ook doe. Juist in omgevingen die het verst van verlichting afstaan en die het daarom het hardst nodig hebben. En ook nog steeds bij mezelf. Als ik het verst van huis ben, en weer in de drukke modus zit, haal ik diep adem en weet ik met een ruimere optiek naar mezelf te kijken. Keer op keer de breuk te maken en mijn rennen als een hamstertje in een tredmolen te stoppen. En wat ik ook ontdek: mijn harde werken is ook mijn wezenlijke energie en sprankeling. En die hoeft niet weg, die mag gekoesterd worden en is uniek. Zoals ieder mens unieke kwaliteiten heeft, en hoe mooi is het als ik ook anderen kan helpen die kwaliteiten in zichzelf te ontdekken.


 

Klik hier voor meer informatie over tijdschrift ZIJN.

Blijf op de hoogte en meld je aan voor onze nieuwsbrief. Deze verschijnt 5x per jaar.