Een jaar leven alsof het je laatste is

Artikel uit ZIJN 69 van Jeroen de Bruin: Een jaar leven alsof het je laatste is

Pfff… Ik trap me suf maar kom niet echt vooruit. Zo hard waait het nou toch ook weer niet? Toch ben ik buiten adem en stap af. Vreemd, ik voel me gejaagd en vertraagd tegelijk. Ongerust puzzelend wat er met me aan de hand is, loop ik het laatste stukje met mijn fiets aan de hand naar mijn praktijk in de Beurs van Berlage. Ik zet mijn fiets in de stalling en neem de trappen in stukjes. Ik sta af en toe even stil om op adem te komen, terwijl ik normaal moeiteloos en vlot naar boven loop.

‘Raadpleeg direct je huisarts’, lees ik wanneer ik ‘benauwd, bonzend hart’ opzoek via Google. Ik bel en krijg mijn eigen huisarts gelukkig snel aan de lijn. Ik vertel haar kort wat ik meemaak en hoe ik me voel. “Kom nu gelijk hierheen, niet fietsen, neem een taxi”, zegt ze betrokken en duidelijk.

Ik neem de tram. “Ik zie het al, ik bel een ambulance,” zegt mijn huisarts na een minuutje metingen doen. Even later staan een ambulancebroeder en -zuster in neon-geelgroene outfits in de behandelkamer. Met een draagbaar ECG-apparaat wordt een hartfilmpje gemaakt. “Uw hartritme is ernstig verstoord en versneld en blijft steken in dit ritme. We leggen u op de brancard en brengen u naar het ziekenhuis.” Ik word het pand uitgereden en in de ambulance geschoven. Met een mix van angst, verbazing en avontuur, zoef ik op mijn rug door de stad.

Lees het artikel in zijn geheel via deze link.

Wil meer lezen?
Klik hier voor meer informatie over ZIJN.

Blijf op de hoogte en meld je aan voor onze nieuwsbrief. Deze verschijnt 5x per jaar.